Couleur Café: onze topdrie

De beste acts op Couleur Café
1. Arno’s Stoemp –
Kroniek van een aangekondigd succes
“Ai ai, il a quand même l’aire misérable," merkt de vijftiger naast ons op wanneer Arno het podium betreedt. True! De jarige ziet er op zijn zachtst gezegd toegetakeld uit. Maar ondanks zijn verontrustende fysieke verschijning laat Arno zich volledig gaan. In de reeks Arno’s Stoemp-concerten maakt de zanger een muzikale hutsepot met ingrediënten die hij ontdekte in zijn (tweede) thuisstad, Brussel. Het is voor de oren en ogen wat de vele eetkraampjes voor de smaakpapillen zijn. Wat op papier al een schitterend idee leek, blijkt live alle verwachtingen te overtreffen. Arno’s begeleidingsband is voor deze zomer aangevuld met twee indrukwekkende zwarte zangeressen, een Afrikaanse percussie-ensemble en een Marokkaanse zanger.
De songs van TC Matic en Arno zijn voor de gelegenheid grondig door de mixer gehaald. Het typische rauwe geluid heeft plaats gemaakt voor een typisch Brusselse Melange. “Dancing in the streets of Belgium, Brussels/ Petit Pays, grand esprit/ Where they eat sprouts… and mussels” zingt de Oostendenaar.
Het eerste deel van de set is meer dan degelijk, maar pas wanneer het publiek gewend is aan de nieuwe bezetting laat Arno zijn hits los op de massa. De climax is overweldigend. Het volledige publiek gaat uit de bol op Je Veux Nager, en vooral bij de ska-versie van Ooh La La La waarin de zware gitaren plaats gemaakt hebben voor trompetten. De blazers en de achtergondzangeressen stuwen het nummer volledig de hoogte in. Bij de afsluiter Putain Putain davert Tour & Taxis op zijn grondvesten. In de schaduw van de ondergaande zon zijn we quand meme tous des Européens. Als bisnummer gooit Arno er nog Les filles du bord de mer achteraan, waarbij het publiek enthousiast het zeemansritme meewuift. Helemaal uitgeput en doornat bedankt Arno na afloop zijn band en het publiek. Blij dat hij het overleefd heeft.

2. Emir Kusturica -
Batman in de Balkan
[asset|aid=5441|format=slideshow|formatter=imagecache|title=emir kosturica.jpg|align=none]
Emir Kusturica is een artistieke duizendpoot: hij maakt films, draait documentaires en regisseert videoclips. Uit alles wat hij doet, blijkt dat hij het beste met de wereld voor heeft. Als Serviër weet hij wat het is om op te groeien in oorlogssituaties. Zijn muziek is dan ook een ode aan het leven, en al even vaak een sneer naar iedereen die ervoor zorgt dat de wereld niet altijd een even aangename plek is om te leven. Samen met zijn band, The No Smoking Orchestra, levert hij een mengelmoes van ritmes uit de balkan, funk, fanfare en hardrock uit de eighties, die live gebracht wordt met een energie die doet denken aan AC/DC.
De man huppelt rond in een vleermuizenpak, als een bezwete balkan-Batman. Een vreemde vogel, die het publiek in een mum van tijd volledig heeft ingepakt. Zeker wanneer hij in gebrekkig Engels oproept om Are you agree? Fuck You MTV” te brullen. Onnozel, maar plezant. En een hele opluchting na de Fuck Bush-spreekkoren van de laatste jaren. Met humor kom je verder dan met holle slogans. De songs van Kusturica zijn vaak gecomponeerd als soundtrack bij zijn films, maar krijgen op het podium een heuse adrenaline-injectie. Met een uitzinnig publiek, dat uit volle borst In Dieser Stadt en de klassieker Pit Bull Terriër (uit de film Black Cat, White Cat) meebrult. Achter de PA-toren breekt een spontaan dansfeest uit, uitgelaten Chiromeisjes shaken met doorwinterde skafanaten. Op het einde van het optreden laat de band een strijkstok van drie meter aanrukken, en terwijl die horizontaal omhoog gehouden wordt, soleren de twee violisten allebei tegelijkertijd (!) door hun viool onder de strijkstok door te schuiven. Kusturica ontpopt zich tot de de perfecte headliner. Dit is muziek vóór de wereld: van Bosnië tot Bujumboera. En verder.

3. Shameboy -
Belgische beats met ballen
[asset|aid=5442|format=slideshow|formatter=imagecache|title=shameboy.jpg|width=485|height=256|align=none]
Het Belgische dance-duo Shameboy is de vreemde eend in de bijt op Couleur Café. Tussen alle ska, reggae en salsa valt het af te wachten of het vredelievende publiek zin heeft in een stomende elektro-set. Lang wachten blijkt niet nodig. Al van bij het begin hebben Buscemi-drummer Luc Cox en DJ Bobby Ewing alias Jimmy Dewit de tent volledig in hun zak. Komt het omdat techno en djembés in essentie hetzelfde doen: ritmisch roffelen en au fond boenke boenke produceren?
Rechoque was een instantklassieker en heeft na drie jaar nog steeds niets van zijn kracht verloren. Ook op Couleur Café weet Shameboy het publiek in geen tijd om te toveren in een zwetende en dampende massa.
Shameboy, opgericht in 2006, heeft ondertussen een indrukwekkende reeks floorfillers uitgebracht en weet die handig te doseren en hun set een uur lang op topsnelheid te houden. Wat als een grap ontstond in de backstage van Rock Werchter, is ondertussen een dance-act met ballen waar het buitenland vroeg of laat ook plat voor moet gaan. Met Heartcore als laatste en Splend It als bisnummer, moest het dak eraf. Wat dankzij de uitstekende haringen nog net voorkomen kon worden. Shameboy speelt deze zomer nog op heel wat festivals, ga zeker kijken. Want zelfs al is het dansmuziek: Shameboy Rocks!

Ook gezien en goedgekeurd:
De volgende optredens van zaterdag 27 juni hebben we speciaal voor u, chronologisch samengevat.

De aftrap op zaterdag wordt gegeven door Bali Murphy. Deze sympathieke groep uit Wallonië krijgt met gemak de vroeg opgekomen toeschouwers mee met hun aanstekelijke folkrock, die opgebouwd is rond de zanger-gitarist en een indrukwekkende violist. *** Even later spelen The Skatalites ten dans. Nog maar twee bandleden in deze bezetting maakten ooit deel uit van het oorspronkelijke ska-collectief, en hun show lijkt de afgelopen twintig jaar nauwelijks veranderd. Toch stààn The Skatalites er nog steeds. Jamaicaans en glimlachend in de zon. Steeds dezelfde show, maar altijd even veel good vibes. *** Meer good vibes ook bij Alpha Blondy. Als Michael Jackson de King of Pop is, dan is Alpha Blondy de King of Reggae. Met dat verschil dat Alphay Blondy nog leeft. Hij mag dan een Ivoriaan zijn, Blondy beschouwt zichzelf als een onvervalste rasta en zijn optreden is een rasechte reggae-show. Het publiek bouncet vrolijk mee en hier en daar wordt een reefer opgestoken. Peace Man! *** Tegelijkertijd speelt Oi Va Voi een gesmaakt optreden, al staat de tent niet helemaal vol. De aanwezige toeschouwers zingen en klappen vrolijk mee op de folky deuntjes van de Britse band. Hypnotiserend, maar dat kan ook aan de gracieuze verschijning en de eindeloze benen van zangeres Bridgette Amofah liggen. *** De salsafans krijgen een fijn optreden van Cubanismo. De groep brengt een mengelmoes van Cubaanse ritmes en traditionele salsa, samen met de mambo en de blues uit New Orleans. In de ondergaande zon is dit de ideale soundtrack, zo blijkt, om je lief liefdevol te doen struikelen in een poging tot stijldansen.

Jan Herregods